Son Fedakarlık

Başlık fikri aslında Richelle Mead'ın yazmış olduğu vampir akedemisi son kitabından geldi. henüz okumuş değilim ancak bu hafta sonuna kadar okuyup burada sizlerle paylaşmayı düşünüyorum.

Yayın yok.

Ana Sayfa

Kaydol: Kayıtlar (Atom)

İzleyiciler

bu benim son çalışmamın bitmemiş halidir fikirlerinizi bilmek beni memnun eder

İstemsiz ve otomatikleşmiş hareketlerle evinin bahçesinde yürürken bir yandan da artık bıkmış olduğu monoton hayatını gözden geçiriyordu. Son 20 yıldır mabet’i olarak adlandırdığı kalesinden dışarı çıkmak yerine istediği her şeyi ayağına getirmişti. Kısa süreli aşk ilişkilerini bile oraya taşımıştı ve tabi ki hepsinin sonu karşı tarafın ölümü ile sonra ermişti. Yine her şeyden sıkıldığında bu sefer kalesini yeniden tasarlamaya vermişti kendini. Her şey son teknolojik çağa uygundu. Odaların her birinin yeniden tasarımı sonra erdiğinde ise ki bu bir hafta öncesiydi. Artık yapacak bir şeyi kalmamış gibi görünüyordu. İlk günlerde yeni oyuncaklarının tadını çıkarmayı denedi, ancak beyni normal bir insanın beyninden 100 kat daha hızlı çalıştığı için,onların nasıl çalıştığını öğrenip sıkılması da o kadar hızlı oldu.

Artık kendini cezalandırmaktan da sıkılmıştı. Son 20 yıldır her gün onu düşünüyordu. Kollarının arasında verdiği son nefesten bu yana geçen onca dakikada sadece onu düşünmüştü, hatta düşünmekten bıktığında bile…

Zamanın akreple yelkovanı onu suçlarcasına yavaş hareket etmişti bunca süre. Artık yüzleşmesi gerektiğini ve gitmesine izin vermesi gerektiğini biliyordu. Bu yüzden 20 yıl önce yapmak için yanıp tutuştuğu ancak bu kadar zamandır kendini engellediği şeye hazır olduğuna karar verdi ve gerekli hazırlıkları yapmak için eve girdi.

Adına dinlenme odası dediği ve evinin en üst katına inşa ettirdiği camdan duvarlarla çevrili odaya girdi. Evi New Fort kasabasının en üst tepelerinden birinin üzerine inşa edilmişti, çevresinde başka hiçbir ev yoktu, böylece güvenliğini en üst seviyede tutmak ve sıradan insanların gözlerinden uzak olmak kolaylaşıyordu. Evinin toplam 14 odası ve her odanın kendine ait banyo tuvaleti vardı. Ayrıca evin içinde değişik yerlerde 4 tuvaleti daha vardı. Ev ona ailesinden kalmıştı. İlk zamanlarda daha çok bir kale gibiydi, surları ve geçitleri vardı ancak tabii ki bu 18.yüz yılın sonlarındaydı. Zamanla dünyasal değişimleri benimsemiş ve restore ettirmişti. Ve bugüne geldiğinde ev kaleden çok bir villaya benziyordu. Dinlenme odasının kapısında ışıkları açmadan camdan duvarların ardından ayaklarının altındaymışçasına uzanan şehrin ışıklarına bakıp, büyülenmemek mümkün değildi. Özel olarak yaptırdığı beyaz deriden çift taraflı koltuğunun bir tarafı cam duvarlara bakıyorduı, elinde olmadan oraya doğru yürüyüp oturdu ve sihirli manzaranın tadını çıkardı. O kadar muhteşem bir manzara vardı ki oraya neden geldiğini bir saniyeliğine dahi olsa aklından çıkarmıştı. Gözlerinde yansıyan şehrin ışıkları, onun beynindeki tam cümleyle “dünyevi mucize” içinin pişmanlık ve özlemle yanmasına sebep olmuştu.

Manzaranın güzelliklerine bakarken yüzünden acı bir tebessüm aktı. Ve gözlerini kırpıp asıl amacını yerine getirmek için odanın diğer ucunda duran telefona gidip, çok uzun süredir tanıdığı Alexia’yı aradı. Telefon ağır adımlarla çalarken o bir yandan açıldığı zaman ne söyleyeceğini düşünüyordu.

Telefon açıldı,

“alex?”

“lisa?”

“evet benim,nasılsın?”

“iyiyim, aslında aramanın an meselesi olduğunu biliyordum,dakikalar konusunda kendi kendime bahse girmiştim”

Arada ikisinin de duraksadığı birkaç saniyede, lisa geçen yıllar boyunca alex’in kendi kendine kaç kez iddiaya girdiği ve kaybettiğini düşündü, çünkü onu aramaya defalarca karar vermiş ve defalarca vazgeçmişti…

Alex’in özel yetenekleri vardı.. Eski çağda olsa ona cadı denirdi ancak şimdiki modern çağda ona mucizeci deniyordu. Her vampirin kendine özel bir mucizecisi, bir kimyageri, bankacısı ve muhasebecisi ve daha birçok özel işler yapan kişi listesi vardı. Ancak söz konusu Alexia ve tam adıyla Veronika Carrie Lisa’ya gelince onlar ta 18.yy’dan beri arkadaştılar. Ailesi ona o zamanki adıyla bir cadı atayacağı zaman büyük savaşlarla alex’i özel cadısı olarak kabul ettirmişti ve o zamandan beri birliktelerdi, ancak 20 yıl önce vivien’in ölümü lisayı tamamen mahvetmişti. Ve o zamandan beri alexle konuşmamıştı.

Sessizliği ilk bozan lisaydı.

“sanırım artık hazırım alex, zamanı geldi!”

“emin misin lisa? Bu yapmak istediğin senin başka yıllarına da mal olabilir”

“biliyorum alex fakat kararımı verdim, hazırsan seni almaları için birilerini göndereceğim”

“nasıl istersen lisa, birkaç saat sonra görüşürüz” dedikten sonra telefonu kapattılar.

Lisa gerekli yerleri arayıp ulakları alexin evine gönderdi, alex lisanın onun için satın aldığı evde Angel City’de oturuyordu. Eskiden zaman zaman lisa da onunla birlikte oturuyordu.

Alex valizini hazırlamış kapıda onu bekleyen ulağa verirken evine son bir bakış atmıştı bu sefer her şeyin farklı olacağını hissetse de henüz bunu onaylayan herhangi bir görüntü yoktu beyninde. Elbette bunu öğrenmek istediği zaman öğrenebilirdi ancak bunca yıllık hayatında bazen kadere izin vermesi gerektiğini öğrenmişti.

Alex lisaya doğru gelirken, lisa da yapması gereken son birkaç şeyi yapıyordu. Bunların başında beslenmek geliyordu. Bunun için evinin bodrum katında özel olarak tasarladığı ve özel buzluklardan oluşan, kendine özel kan bankasına gitmesi yeterliydi. Acelesi olmadığı için ağır adımlarla ilerlemeyi ve merdivenleri kullanmayı seçti. Oysa istese evin her köşesinde asansörleri vardı ve yatak odasında özel bir stok kan bulunduruyordu, acil durumlar için!

Tamamen bembeyaz oda olan bodruma indiğinde, her ne kadar da duvarların içine yerleştirilmiş dolaplarda olsalar da kanın kokusunu alabiliyordu. Duvarların arkasına yerleştirilmiş dolaplara erişmek için tek bir yumuşak dokunuş yeterliydi.

Odanın içinde beyazı bozan tek kırmızı, beyaz koltukların üzerinde duran küçük kırmızı yastıklardı. Ve tabii bir de duvarların içinde özel buzluklarda duran koyu bordo kan poşetleri. Oda bodrumda dahi olsa beyaz ışıklar yüzünden parıl parıldı. Yerler ayna gibi parlayan gri mermerlerle döşenmişti, evin diğer köşelerinden farklı olarak burada tek bir tablo vardı. Gri bir tablo üzerine, beyaz kapüşonlu bir pelerin giyen ve nefes kesecek kadar güzel bir kadının resmi yapılmıştı. Her bir ayrıntı üzerinde çalışılmıştı. Lisa duvara doğru gidip dolaptan bir poşet kan alırken bir an duraksayıp tabloya baktı, istemeden bütün iştahı gitmişti ancak gücünü toplaması gerekiyordu, içmek zorundaydı. Tabloya arkasını verecek şekilde oturdu ve elindeki poşeti başına dikti. Tek bir nefeste bitirdikten sonra iki tane daha içti ve yeterince güçlü olduğuna kanaat getirdi.

Last Secrifice

Vampir Akademisinin Bilinen son kitabı

b.boyra. Harikalar Tic. teması. Blogger tarafından desteklenmektedir.